Hardlopen: van verschrikkelijk tot verslavend

Hardlopen: van verschrikkelijk tot verslavend

maart 13, 2021 Uit Door hikeandrun

Onrustig wiebel ik op mijn bureaustoel. Mijn ogen beginnen vierkant te voelen door het gestaar naar het scherm. Ik blader door mijn agenda. Vol met afspraken en een deadline. Shit. Mijn hoofd wordt gevuld met een onaangenaam gevoel en mijn rug voelt stijf. Langs het raam dwarrelt een blaadje naar beneden. Ik sta op en steek mijn hoofd uit het raam. Ik blaas wolkjes en adem diep in. Heerlijk frisse lucht stroomt mijn longen binnen. Het begint te kriebelen. Ik wil naar buiten! Hardloopschoenen aan en gaan. Voor mij is het een ideale manier om te ontspannen na een drukke dag. Alhoewel dat echt niet altijd zo is geweest. Hardlopen voelt voor mij nu als een heerlijke manier van ontspannen – in plaats van verplicht inspannen. Ik vertel je graag over mijn ups en downs bij het hardlopen en hoop je te inspireren.

Vroeger hield ik helemaal niet van hardlopen. Ik vond het verschrikkelijk. Ik zag er de lol niet van in. Saai, pijntjes, vermoeiend, slecht weer. Altijd wel een excuus. Tot 2014. Mijn studentenabonnement bij de sportschool was afgelopen en ik moest opeens drie keer zoveel betalen. Dat vond ik onzin. Ik was net afgestudeerd en het geld dat ik verdiende met mijn (bij)baantje besteedde ik liever aan andere dingen. Zoals wijn op het terras of een stedentrip. Maar ik wilde wel een beetje fit blijven. Dus ik besloot om het hardlopen toch maar eens een kans te geven.

Sportschoentjes aan en gaan
Ik haalde mijn sportschoentjes uit de kast (lees: simpele fitnessschoenen, totaal niet geschikt voor hardlopen), trok een sportbroek aan (zo’n onhandige wijd model in plaats van runner tights). En welk shirt? Ik sportte altijd in een sporthemdje. Niet echt handig voor buiten in de Hollandse kou. Een oude hoodie aan dan maar. Sleutels hield ik wel in mijn hand. En daar ging ik. Rennend naar het einde van de straat. En daar even bijkomen. Pff. Oké, naar de volgende lantaarnpaal. En zo ging ik het eerste blokje om in de wijk. Steeds een lantaarnpaal verder.

Doorzetten en doelen stellen
Langzaam maar zeker merkte ik dat het steeds beter ging. Steeds een lantaarnpaal verder. Steeds iets minder vermoeiend. Ik besloot om een paar goede hardloopschoenen te kopen. Een schoen met goede demping is echt zo belangrijk! Je lichaam krijgt bij elke stap een flinke klap, zo´n drie tot vijf keer je gewicht. Inmiddels was mijn vriend ook aan het hardlopen geslagen en gingen we regelmatig samen rennen in het park. Hij liep natuurlijk veel sneller dan ik, maar ik kon het toch redelijk bijhouden. We hadden nog geen sporthorloge, dus van afstand of tijden hadden we geen idee. Na een half uurtje vond ik het wel welletjes en dan vroeg ik: “Hoe lang zouden we gelopen hebben?” “Ik denk wel een kilometer of drie”. Oke, ver genoeg dacht ik. Ik wandelde terug naar ons appartement. Ik liep met moeite de trappen op naar de derde verdieping. Elke stap was een opgave. Mijn benen voelden zo zwaar als lood.

Hoofd leeg maken in de buitenlucht
Inmiddels begon ik het stiekem best leuk te vinden. Ik merkte dat ik elke keer weer een stukje langer kon rennen. En ik ontdekte dat ik het heerlijk vond om alleen in de buitenlucht te zijn. Mijn hoofd leegmaken, genieten van het zonnetje en luisteren naar de vogels. Heerlijk. Een soort van actieve meditatie zeg maar. Ik begon de smaak te pakken te krijgen en besloot me in te schrijven voor een wedstrijdje: Marikenloop 2016, de 5 kilometer. Dan had ik een doel om naartoe te werken. Ik trok twee keer per week mijn loopschoenen aan. Soms ging het lekker, soms vond ik het vreselijk. Ik sprak met mezelf af, dat ik in elk geval zou trainen tot dit loopevent. Vijf hele kilometers, als dat me zou lukken dan zag ik daarna wel verder.

Op weg naar een marathon
Je raadt het al, het is niet gebleven bij die ene 5 kilometer. Ik bleef regelmatig meedoen aan een loopwedstrijdje. De aanmoedigingen langs de kant alsof je een bekende topatleet ben (‘huh, hoe weten ze mijn naam? Oja, startnummer…), overal vrolijke muziek en de eindsprint op het tempo van Kipchoge. Geweldig! Na een paar halve marathons besloot ik vorig jaar om te trainen voor mijn eerste marathon. Het zou die van Rotterdam worden, de dag na mijn 30e verjaardag. Ook wilde ik daarmee geld ophalen voor de Maag Lever Darm Stichting, omdat mijn vriend een zeldzame chronische leveraandoening heeft. De marathon ging, net als zoveel evenementen, helaas niet door. Wel heb ik ontdekt dat hardlopen echt een goede uitlaatklep kan zijn. Mijn trainingen werden langer en langer en het gaf me houvast en structuur in een week. Het is onderdeel van mijn leven geworden en helpt me te ontstressen. Ik ben er zelfs over gaan schrijven. Ook ontdekte ik dat ik lange duurlopen stiekem heel leuk vind. Het klinkt misschien gek, maar van zo’n duurloop van meer dan twee uur word ik dus heel ontspannen. Ook al zie ik er heus wel eens tegenop om de deur uit te gaan. Maar als ik eenmaal onderweg ben, besef ik dat ik zo’n (lange) loop soms even nodig heb. Aandacht voor de omgeving en de natuur. Zonnestralen die je huid verwarmen. Een briesje langs je haren voor een beetje verkoeling. Oh, ik krijg zin om weer te gaan!

Sinds mijn weg naar de marathon ben ik ook actief op instagram onder de naam @britt_hike.and.run. Daar deel ik onder andere foto’s van mooie plekjes die ik tegenkom onderweg. Zie ik je daar? 😊

*Dit verhaal verscheen eerder in het Weekly Magazine ‘Have a Good Winter Run’ #9.